Wyszukiwarka

Licznik odwiedzin

monitoring pozycji

Porady i konsultacje Akademia dla Rodziców i Opiekunów „Nie jesteś sam” 2014 r.

Projekt Akademia dla Rodziców i Opiekunów „Nie jesteś sam” realizowany przy wsparciu finansowym z środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych będących w dyspozycji województwa łódzkiego - Regionalnego Centrum Polityki Społecznej.

Najczęściej zadawane pytania i odpowiedzi zgłaszane podczas indywidualnych i grupowych porad i konsultacji z zakresu zatrudnienia, mieszkalnictwa, prawa, edukacji i zdrowia.

 

Kim jest osoba niepełnosprawna?

 

Osoba niepełnosprawna – to osoba, której stan fizyczny, psychiczny lub umysłowy trwale lub okresowo utrudnia, ogranicza bądź uniemożliwia wypełnianie ról społecznych, a w szczególności zdolności do wykonywania pracy zawodowej, jeżeli uzyskała odpowiednie orzeczenie.

 

Jak otrzymać stopień niepełnosprawności?

 

Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostaje przyznane przez odpowiednie instytucje orzekające na wniosek osoby zainteresowanej. Są nimi powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności oraz wojewódzkie zespoły do spraw orzekania 
o niepełnosprawności (jako druga instancja o charakterze odwoławczym)


Wyodrębnione są trzy stopnie niepełnosprawności:

  • znaczny stopień niepełnosprawności równoznaczny z pierwszą grupą inwalidzką,

  • umiarkowany stopień niepełnosprawności równoznaczny z drugą grupą inwalidzką,

  • lekki stopień niepełnosprawności równoznaczny z trzecią grupą inwalidzką

 

Jakiej pomocy może oczekiwać osoba niepełnosprawna zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy?

 

Osoba niepełnosprawna może być zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy jako:

  • bezrobotny – to osoba, która posiada ustaloną niepełnosprawność, jednak nie jest uprawniona m.in. do renty z tytułu niezdolności do pracy, renty socjalnej, zasiłku stałego.

  • poszukujący pracy – to osoba, która oprócz ustalonej niepełnosprawności jest uprawniona  m.in. do renty z tytułu niezdolności do pracy, renty socjalnej, zasiłku stałego.

Osoba z orzeczonym stopniem o niepełnosprawności, która jest zdolna do podjęcia zatrudnienia w co najmniej połowie wymiaru czasu pracy, posiadająca status "bezrobotnego" może skorzystać ze wszystkich usług urzędu pracy i instrumentów przewidzianych dla osoby bezrobotnej.

Dla osób niepełnosprawnych posiadających status "poszukującej pracy", a nie pozostających w zatrudnieniu, przewidziane są usługi urzędu pracy i instrumenty finansowane ze środków PFRON.

 

STAŻE I BONY STAŻOWE

Czym jest staż?

Staż to nabywanie przez bezrobotnego umiejętności praktycznych do wykonywania pracy przez wykonywanie zadań w miejscu pracy bez nawiązania stosunku pracy z pracodawcą. Korzystanie ze stażu pozwala więc zdobyć doświadczenie zawodowe, stwarzając tym samym większe szansę na uzyskanie zatrudnienia.

Dla kogo są staże?

Na staż trwający do 6 miesięcy może zostać skierowany każdy bezrobotny. Bezrobotny, który nie ukończył 30 roku życia może zostać skierowany do odbycia stażu przez okres do 12 miesięcy.

 

Kto może je organizować?

Staże mogą być organizowane u pracodawców, jednoosobowych przedsiębiorców niezatrudniających pracowników oraz w organizacjach pozarządowych, w rolniczych spółdzielniach produkcyjnych lub u pełnoletnich osób fizycznych, zamieszkujących i prowadzących na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, osobiście i na własny rachunek, działalność w zakresie produkcji roślinnej lub zwierzęcej, w tym ogrodniczej, sadowniczej, pszczelarskiej i rybnej, w pozostających w ich posiadaniu gospodarstwach rolnych obejmujących obszar użytków rolnych o powierzchni przekraczającej 2 ha przeliczeniowe lub prowadzących dział specjalny produkcji rolnej, o którym mowa w ustawie z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników.

 

Jak uzyskać staż?

O skierowanie na staż można ubiegać się w powiatowym urzędzie pracy. Można także samodzielnie znaleźć pracodawcę, który podejmie się organizacji miejsca stażu. Jednak to, czy staż zostanie zorganizowany i czy zostanie wydane skierowanie na wolne miejsce odbywania stażu zależne jest od posiadania odpowiednich środków finansowych przez urząd pracy. Jednocześnie trzeba pamiętać, że odrzucenie oferty stażu lub przerwanie jego odbywania (z własnej winy) skutkuje pozbawieniem statusu osoby bezrobotnej!

 

Jakie są uprawnienia stażysty?

W przypadku otrzymania skierowania na staż poza miejscem zamieszkania, można ubiegać się o zwrot kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania do miejsca odbywania stażu lub zwrot kosztów zakwaterowania w miejscowości, w której staż się odbywa. Dotyczy to całego okresu odbywania stażu.

Podczas odbywania stażu przysługuje stypendium w wysokości 120% kwoty zasiłku dla bezrobotnych (o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1), przy czym okres pobierania stypendium okres pobierania stypendium wlicza się do okresu pracy wymaganego do nabycia lub zachowania uprawnień pracowniczych oraz okresów składkowych. Uczestnik stażu otrzymuje od starosty zaświadczenie o odbyciu stażu, a od pracodawcy - opinię zawierającą informacje o zadaniach realizowanych przez bezrobotnego i umiejętnościach praktycznych pozyskanych w trakcie stażu.

Udział w stażu nie powoduje utraty statusu bezrobotnego. Podczas odbywania stażu jego uczestnik ma prawo do 2 dni wolnych za każde 30 dni kalendarzowych odbywania stażu (na swój wniosek), za które przysługuje stypendium. Nie ma natomiast prawa do urlopu bezpłatnego i okolicznościowego.

Bezrobotny posiadający co najmniej jedno dziecko do 6 roku życia lub co najmniej jedno dziecko niepełnosprawne do 18 roku życia, skierowany na staż, może ubiegać się o refundację kosztów opieki nad dzieckiem lub dziećmi do lat 7 lub opieki nad osobą zależną w trakcie odbywania stażu. Koszty zostaną zwrócone pod warunkiem:

 

  • wcześniejszego uzgodnienia,

  • nieprzekroczenia miesięcznie kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz

  • udokumentowania poniesionych kosztów

Czym jest bon stażowy?

Bon stażowy jest instrumentem aktywizacji bezrobotnych do 30. roku życia, stanowiącym gwarancję skierowania do odbycia stażu u pracodawcy wskazanego przez bezrobotnego na okres 6 miesięcy, o ile pracodawca zobowiąże się do zatrudnienia bezrobotnego po zakończeniu stażu przez okres 6 miesięcy. Przyznanie bonu stażowego następuje na podstawie indywidualnego planu działania. Termin ważności bonu stażowego określa starosta.

 

Jaka jest wartość bonu stażowego?

W ramach bonu stażowego starosta finansuje:

  • koszty przejazdu do i z miejsca odbywania stażu – w formie ryczałtu, do wysokości 600 zł, wypłacanego bezrobotnemu w miesięcznych transzach w wysokości do 100 zł, łącznie ze stypendium;

  • koszty niezbędnych badań lekarskich lub psychologicznych – w formie wpłaty na konto wykonawcy badania.

Pracodawcy, który zatrudni bezrobotnego przez deklarowany okres 6 miesięcy, starosta wypłaca premię w wysokości 1500 zł. Premia i maksymalna kwota ryczałtu podlegają waloryzacji.

 

Jaka jest wysokość stypendium?

Bezrobotnemu w okresie odbywania stażu przysługuje stypendium w wysokości 120% kwoty zasiłku dla bezrobotnych. Okres pobierania stypendium wlicza się do okresu pracy wymaganego do nabycia lub zachowania uprawnień pracowniczych.

Stypendium przysługuje także za dni wolne (uczestnikowi programu przysługują dwa dni wolne za każde 30 dni kalendarzowych). Za okres, w którym wypłacane jest stypendium, zasiłek nie przysługuje.

 

Czy stypendium przysługuje także w czasie niezdolności do pracy?

Za okres udokumentowanej niezdolności do pracy bezrobotny zachowuje prawo do stypendium. Niezdolność tę należy udokumentować zaświadczeniem na druku ZUS ZLA (nie dotyczy to bezrobotnych odbywających leczenie w zakładzie lecznictwa odwykowego). Bezrobotny ma obowiązek zawiadomić powiatowy urząd pracy o niezdolności do pracy w terminie 2 dni od dnia wystawienia zaświadczenia i dostarczyć do powiatowego urzędu pracy w terminie 7 dni.

 

Podstawa prawna

 

SZKOLENIA I BONY SZKOLENIOWE

Czym są szkolenia?

Szkolenia dla osób bezrobotnych i poszukujących pracy są formą aktywizacji zawodowej finansowaną przez urzędy pracy, prowadzoną w formie kursu obejmującego przeciętnie nie mniej niż 25 godzin zegarowych w tygodniu, chyba że przepisy odrębne przewidują niższy wymiar szkolenia. Uczestnik szkolenia otrzymuje co miesiąc stypendium równe 120% zasiłku dla bezrobotnych, jeżeli miesięczny wymiar godzin szkolenia wynosi co najmniej 150 godzin; w przypadku niższego miesięcznego wymiaru godzin szkolenia wysokość stypendium ustala się proporcjonalnie, z tym że stypendium nie może być niższe niż 20% zasiłku. Po ukończeniu szkolenia uczestnik otrzymuje zaświadczenie lub inny dokument wystawiony przez instytucję szkoleniową.

 

Kto może skorzystać ze szkolenia?

Skierowanie na szkolenie może dostać zarejestrowana w urzędzie pracy:

  • osoba bezrobotna,

  • osoba poszukująca pracy:

    • będąca w okresie wypowiedzenia stosunku pracy lub stosunku służbowego, 
      z winy pracodawcy,

    • pracująca u pracodawcy w stanie upadłości lub likwidacji,

    • otrzymująca świadczenia socjalne na urlopie górniczym lub górniczy zasiłek socjalny,

    • uczestnicząca w indywidualnym programie integracji lub zajęciach Centrum Integracji Społecznej,

    • będąca żołnierzem rezerwy,

    • pobierająca rentę szkoleniową,

    • pobierająca świadczenie szkoleniowe wypłacane przez pracodawcę,

    • będąca domownikiem lub małżonkiem rolnika, szukającym pracy poza rolnictwem i podlegasz ubezpieczeniu społecznemu,

    • będąca cudzoziemcem, m.in. obywatelem państwa należącego do Unii Europejskiej lub państwa, które zawarło odpowiednie umowy ze Wspólnotą Europejską; uchodźcą; osoba posiadającą zezwolenie na pobyt stały, osiedlenie się,

  • pracująca w wieku 45 lat i powyżej.

 

Decyzję o skierowaniu na szkolenie podejmuje starosta (urząd pracy) po określeniu profilu pomocy dla bezrobotnego/poszukującego pracy oraz w oparciu o ustalenia indywidualnego planu działania.

 

Jak długo może trwać szkolenie?

Szkolenie powinno obejmować przeciętnie nie mniej niż 25 godzin zegarowych w tygodniu, chyba że przepisy odrębne przewidują niższy wymiar szkolenia. Szkolenie może trwać do 6 miesięcy, ale gdy wymaga tego program – do 12 miesięcy. Szkolenie dla osób bez kwalifikacji zawodowych może trwać do 12 miesięcy, a gdy wymaga tego program – do 24 miesięcy.

 

Co należy zrobić, żeby otrzymać skierowanie na szkolenie?

O skierowanie na szkolenie można starać się na różne sposoby:

  • można zgłosić chęć udziału w szkoleniu grupowym planowanym przez powiatowy urząd pracy (najlepiej zrobić to pisemnie); plan szkoleń ogłaszany jest na tablicy informacyjnej urzędu pracy;

  • można otrzymać propozycję udziału w szkoleniu bezpośrednio od pracownika urzędu pracy;

  • można złożyć wniosek o skierowanie na szkolenie wybrane z oferty rynkowej –wówczas należy uzasadnić celowość szkolenia; koszt takiego szkolenia urząd pracy finansuje do wysokości 300% przeciętnego wynagrodzenia, a jeśli koszt jest wyższy, osoba skierowana na szkolenie pokrywa różnicę z własnych środków (pomocnym źródłem informacji o ofertach szkoleń jest baza danych: www.ris.praca.gov.pl);

  • można otrzymać bon szkoleniowy - dotyczy to wyłącznie bezrobotnych do 30 roku życia.

Szkolenie w którym uczestniczy osoba bezrobotna lub poszukująca pracy musi być prowadzone przez instytucję szkoleniową wpisaną do Rejestru Instytucji Szkoleniowych prowadzonego przez Wojewódzki Urząd Pracy.

 

Co to jest bon szkoleniowy?

Bon szkoleniowy jest instrumentem aktywizacji bezrobotnych do 30. roku życia, stanowiącym gwarancję skierowania bezrobotnego na wskazane przez niego szkolenie oraz opłacenia kosztów, które zostaną poniesione w związku z podjęciem szkolenia.

 

Jak można uzyskać bon szkoleniowy?

Bon szkoleniowy przyznaje starosta (a ściślej mówiąc działający w imieniu starosty powiatowy urząd pracy) na wniosek osoby bezrobotnej. Przyznanie i realizacja bonu szkoleniowego następuje na podstawie indywidualnego planu działania oraz uprawdopodobnienia przez bezrobotnego podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej. Termin ważności bonu szkoleniowego określa starosta.

Do jakiej wysokości starosta finansuje koszty szkolenia?

 

W ramach bonu szkoleniowego starosta finansuje bezrobotnemu do wysokości 100% przeciętnego wynagrodzenia, obowiązującego w dniu przyznania bonu szkoleniowego, koszty:

  • jednego lub kilku szkoleń, w tym kosztów kwalifikacyjnego kursu zawodowego 
    i kursu nadającego uprawnienia zawodowe – w formie wpłaty na konto instytucji szkoleniowej;

  • niezbędnych badań lekarskich lub psychologicznych – w formie wpłaty na konto wykonawcy badania;

  • przejazdu na szkolenia – w formie ryczałtu wypłacanego bezrobotnemu 
    w wysokości:

    • do 150 zł – w przypadku szkolenia trwającego do 150 godzin,

    • powyżej 150 zł do 200 zł – w przypadku szkolenia trwającego ponad 150 godzin;

  • zakwaterowania, jeśli zajęcia odbywają się poza miejscem zamieszkania – w formie ryczałtu wypłacanego bezrobotnemu w wysokości:

    • do 550 zł – w przypadku szkolenia trwającego poniżej 75 godzin,

    • powyżej 550 zł do 1100 zł – w przypadku szkolenia trwającego od 75 do 150 godzin,

    • powyżej 1100 zł do 1500 zł – w przypadku szkolenia trwającego ponad 150 godzin.

 

A jeśli koszt szkolenia przekroczy wartość bonu?

Starosta finansuje koszty szkolenia, badań lekarskich oraz przejazdu i zakwaterowania do wysokości określonej w bonie szkoleniowym, a bezrobotny pokrywa koszty przekraczające ten limit.

 

Komu przysługuje stypendium?

Stypendium, finansowane z Funduszu Pracy, przysługuje bezrobotnemu w okresie odbywania szkolenia, na które został skierowany przez powiatowy urząd pracy.

 

Jaka jest wysokość stypendium?

Wysokość stypendium wynosi 120% kwoty zasiłku dla bezrobotnych pod warunkiem, że liczba godzin szkolenia wynosi nie mniej niż 150 godzin miesięcznie. W przypadku niższej liczby godzin stypendium ustala się proporcjonalnie, nie mniej jednak niż 20% zasiłku dla bezrobotnych. Stypendium w wysokości 20% zasiłku przysługuje od dnia podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej do dnia zakończenia szkolenia, niezależnie od wymiaru godzin szkolenia.


Uwaga: Bezrobotnemu uprawnionemu w tym samym okresie do stypendium oraz zasiłku przysługuje prawo wyboru świadczenia.


Uwaga: Osoba, która z własnej winy nie ukończyła szkolenia, jest zobowiązana do zwrotu jego kosztów z wyjątkiem sytuacji, gdy powodem nieukończenia szkolenia było podjęcie zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej.

 

Czy stypendium przysługuje także w czasie niezdolności do pracy?

Tak. Bezrobotny zachowuje prawo do stypendium za okres udokumentowanej niezdolności do pracy. Niezdolność tę należy udokumentować zaświadczeniem na druku ZUS ZLA (nie dotyczy to bezrobotnych odbywających leczenie w zakładzie lecznictwa odwykowego). Bezrobotny ma obowiązek zawiadomić powiatowy urząd pracy o niezdolności do pracy 
w terminie 2 dni od dnia wystawienia zaświadczenia i dostarczyć do powiatowego urzędu pracy w terminie 7 dni.

 

Podstawa prawna

 

 

PRZYZNANIE ŚRODKÓW NA PODJĘCIE DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ, ROLNICZEJ ALBO WNIESIENIE WKŁADU DO SPÓŁDZIELNI SOCJALNEJ.

Osoba niepełnosprawna zarejestrowana w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotna albo poszukująca pracy niepozostająca w zatrudnieniu, może otrzymać ze środków PFRON jednorazowo środki na:

 

  1. Podjęcie po raz pierwszy działalności:

a) gospodarczej w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, 
b) rolniczej w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników, w tym polegającej na prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, bez względu na formę prawną jej prowadzenia,

  1. Wniesienia po raz pierwszy wkładu do spółdzielni socjalnej,

  2. Ponowne podjęcie działalności, o której mowa w pkt. 1, lub ponowne wniesienie wkładu do spółdzielni socjalnej, jeżeli zgodnie z oświadczeniem wnioskodawcy upłynęło co najmniej 12 miesięcy od zaprzestania prowadzenia tej działalności lub od ustania członkostwa w spółdzielni socjalnej.

O przyznanie jednorazowych środków może ubiegać się osoba, która od co najmniej 12 miesięcy:

  • zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej albo rolniczej,

  • nie jest członkiem spółdzielni socjalnej oraz jeżeli nie otrzymała wcześniej środków publicznych na podjęcie działalności gospodarczej, rolniczej albo wniesienie wkładu do spółdzielni socjalnej.

 

Wysokość przyznawanych środków nie może być większa niż piętnastokrotne przeciętne wynagrodzenie obowiązujące w poprzednim kwartale, jeżeli wnioskodawca nie otrzymał bezzwrotnych środków publicznych na ten cel.

W przypadku działalności rolniczej nie może przekroczyć 15.000 EUR.

Wnioskodawca składa wniosek do Starosty właściwego ze względu na miejsce zarejestrowania wnioskodawcy jako osoby bezrobotnej albo poszukującej pracy niepozostającej w zatrudnieniu.

 

Starosta rozpatrując wniosek bierze pod uwagę:

  1. Przewidywane efekty ekonomiczne przedsięwzięcia, na które mają być przeznaczone środki,

  2. Popyt i podaż lokalnego rynku na planowaną działalność,

  3. Kalkulację wydatków na uruchomienie działalności w ramach wnioskowanych jednorazowych środków,

  4. Uprawnienia i kwalifikacje wnioskodawcy,

  5. Wysokość środków własnych wnioskodawcy,

  6. Wysokość posiadanych środków PFRON przeznaczonych na ten cel w danym roku.

 

Wnioskodawca zobowiązuje się w do:

  1. Przeznaczenia środków na cel określony w umowie,

  2. Prowadzenia działalności lub członkostwa w spółdzielni socjalnej przez okres co najmniej 24 miesięcy, z uwzględnieniem okresów choroby, powołania do odbycia zasadniczej służby wojskowej lub korzystania ze świadczenia rehabilitacyjnego,

  3. Udokumentowania realizacji umowy na wezwanie starosty,

  4. Umożliwienia wykonania przez starostę co najmniej jednokrotnego zweryfikowania prawidłowości realizacji warunków umowy przez wnioskodawcę, w czasie obowiązywania umowy,

  5. Informowania starosty o wszelkich zmianach dotyczących realizacji w terminie 7 dni od dnia wystąpienia tych zmian,

  6. Rozliczenia otrzymanych środków oraz odsetek w terminie określonym w umowie,

  7. Zwrotu otrzymanych środków oraz odsetek, naliczonych od dnia ich otrzymania 
    w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania od starosty wezwania do zapłaty lub ujawnienia naruszenia co najmniej jednego z warunków umowy,

  8. Zabezpieczenia zwrotu kwoty środków.

 

Ważne!

Środki na podjęcie działalności gospodarczej, rolniczej albo wniesienie wkładu do spółdzielni socjalnej są przyznawane jako pomoc de minims.

 

Jak osoba niepełnosprawna może skorzystać z pomocy w poszukiwaniu pracy?

 

Osoby z orzeczonym stopniem niepełnosprawności mogą poszukiwać zatrudnienia zarówno na otwartym rynku pracy, jak i w zakładach pracy chronionej, w zależności od wskazań zawartych w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności. Zaliczenie do znacznego albo umiarkowanego stopnia niepełnosprawności osoby, nie wyklucza możliwości zatrudnienia tej osoby u pracodawcy, który nie posiada statusu zakładu pracy chronionej, w przypadku:

  1. przystosowania przez pracodawcę stanowiska pracy do potrzeb osoby niepełnosprawnej;

  2. zatrudnienia w formie telepracy.

Do urzędów pracy mogą być zgłaszane zarówno oferty z otwartego rynku pracy jak i zakładów pracy chronionej. Osoba niepełnosprawna w celu uzyskania informacji o ofertach pracy, może zgłosić się do urzędu pracy bezpośrednio lub skontaktować się telefonicznie. Wszystkie oferty pracy dla osób zarejestrowanych w urzędzie pracy, dostępne są również na stronie internetowej.


Zwrot kosztów szkolenia pracownika niepełnosprawnego

Pracodawca, który zatrudnia osoby niepełnosprawne może zorganizować dla nich szkolenie, a poniesione przez niego koszty tego szkolenia mogą zostać zrefundowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

Wysokość pomocy

Kwota refundacji może wynieść do 80% poniesionych kosztów, jednak nie więcej niż do wysokości 2- krotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w poprzednim kwartale od pierwszego dnia następnego miesiąca po ogłoszeniu przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na jedną osobę.

 

Rodzaj szkolenia

Typ przedsiębiorcy

mały

średni

duży

ogólne

80%

80%

70%

specjalistyczne

55%

45%

35%

 

Co może być objęte refundacją?

Refundacja obejmuje następujące koszty poniesione przez pracodawcę:

  1. wynagrodzenie osób prowadzących szkolenie;

  2. wynagrodzenia tłumacza języka migowego albo lektora dla niewidomych lub opiekuna zatrudnionej osoby niepełnosprawnej ruchowo, zaliczonej do znacznego stopnia niepełnosprawności;

  3. koszty podróży osób prowadzących szkolenie i uczestników szkolenia;

  4. koszty podróży przewodnika lub opiekuna zatrudnionej osoby niepełnosprawnej zaliczonej do znacznego stopnia niepełnosprawności;

  5. koszty zakwaterowania i wyżywienia osób prowadzących szkolenie i uczestników szkolenia oraz tłumacza języka migowego albo lektora dla osób niewidomych;

  6. koszty usług doradczych, związanych z danym szkoleniem;

  7. koszty obsługi administracyjno-biurowej stanowiące wydatki bieżące związane z realizacją szkolenia;

  8. koszty wynajmu pomieszczeń związanych bezpośrednio z realizacją szkolenia;

  9. koszty amortyzacji narzędzi i wyposażenia w zakresie, w jakim są one wykorzystywane na potrzeby szkolenia, z wyłączeniem narzędzi i wyposażenia zakupionych w ramach wsparcia ze środków publicznych w okresie siedmiu lat przed realizacją szkolenia;

  10. koszty materiałów szkoleniowych.

W ramach refundacji pracodawca może otrzymać także środki na pokrycie wydatków obejmujących koszty zatrudnienia pracownika, jakie ponosi pracodawca w okresie, w którym pracownik ten uczestniczy w szkoleniu.


Łączna wysokość kosztów obsługi administracyjno-biurowej i wynajmu pomieszczeń (pkt 7 i 8) oraz wydatków obejmujących koszty zatrudnienia pracownika, jakie ponosi pracodawca w okresie, w którym pracownik ten uczestniczy w szkoleniu, nie może przekroczyć łącznej wysokości pozostałych kosztów wymienionych w pkt 1-6, 9 i 10.


Aby uzyskać refundację pracodawca składa wniosek o przyznanie refundacji do starosty ( Powiatowego Urzędu Pracy) właściwego ze względu na miejsce siedziby pracodawcy.

 

Jakie przywileje w pracy posiada osoba niepełnosprawna?

 

Podstawowym aktem normatywnym regulującym prawa i obowiązki pracodawców zatrudniających osoby niepełnosprawne, w tym również uprawnienia niepełnosprawnego pracownika, jest ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011r. Nr 127, poz. 721).


W stosunkach pracy, tak jak wszystkich innych pracowników, zasady regulują przepisy prawa pracy, przede wszystkim Kodeks Pracy.

 

Lekki stopień niepełnosprawności:

 

  • Czas pracy nie może przekraczać 8 godzin na dobę i 40 godzin tygodniowo.

  • Osoba niepełnosprawna nie może być zatrudniona w godzinach nocnych 
    i w godzinach nadliczbowych.

  • Osoba niepełnosprawna ma prawo do dodatkowej przerwy w pracy na gimnastykę usprawniającą lub wypoczynek, czas przerwy wynosi 15 minut i jest wliczany do czasu pracy.

 

Umiarkowany i znaczny stopień niepełnosprawności:

  • Czas pracy nie może przekraczać 7 godzin na dobę i 35 godzin tygodniowo

  • Osoba niepełnosprawna nie może być zatrudniona w godzinach nocnych 
    i w godzinach nadliczbowych.

  • Osoba niepełnosprawna ma prawo do dodatkowej przerwy w pracy na gimnastykę usprawniającą lub wypoczynek, czas przerwy wynosi 15 minut i jest wliczany do czasu pracy.

  • Osobie niepełnosprawnej przysługuje dodatkowy urlop wypoczynkowy w wymiarze 10 dni roboczych w roku kalendarzowym.

  • Osoba niepełnosprawna ma prawo do czasu wolnego od pracy z zachowaniem prawa do wynagrodzenia w wymiarze do 21 dni roboczych w celu uczestniczenia w turnusie rehabilitacyjnym lub w celu wykonania badań specjalistycznych, zabiegów leczniczych lub usprawniających, jeżeli czynności te nie mogą być wykonane poza godzinami pracy.

Uwaga!
Wymienionych wyżej ograniczeń czasu pracy wszystkich osób niepełnosprawnych nie stosuje się:

  • do osób zatrudnionych przy pilnowaniu oraz

  • gdy, na wniosek osoby zatrudnionej lekarz prowadzący badania profilaktyczne pracowników lub, w razie braku, lekarz sprawujący opiekę nad tą osobą wyrazi na to zgodę

 

RENTA SOCJALNA

 

Informacje ogólne

Na podstawie ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej organem przyznającym i wypłacającym renty socjalne jest właściwa jednostka organizacyjna Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W szczególnych przypadkach renta ta jest wypłacana także przez inne organy emerytalno-rentowe, np. Kasę Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (KRUS).

 

Komu przysługuje renta socjalna?

Renta socjalna przysługuje osobie, która jest:

  • pełnoletnia oraz

  • całkowicie niezdolna do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu, które powstało:

— przed ukończeniem 18 roku życia, albo

— w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej – przed ukończeniem 25 roku życia, albo

— w trakcie studiów doktoranckich lub aspirantury naukowej.

 

Osobą pełnoletnią jest osoba, która ukończyła 18 lat. Za osobę pełnoletnią uważa się również kobietę, która zawarła związek małżeński po ukończeniu 16 lat, a nie ukończyła 18 roku życia.

Ustalenia całkowitej niezdolności do pracy i przewidywanego okresu jej trwania dokonuje lekarz orzecznik ZUS lub komisja lekarska ZUS na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. W myśl tej ustawy za całkowicie niezdolną do pracy uważa się osobę, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Przy ocenie prawa do renty nie jest istotne, kiedy powstała całkowita niezdolność do pracy, lecz to, aby niezdolność ta była skutkiem naruszenia sprawności organizmu powstałego w wymienionych wyżej okresach.

Renta może być przyznana na stałe – jeżeli całkowita niezdolność do pracy jest trwała, lub na wskazany okres – jeśli całkowita niezdolność do pracy jest okresowa.

Niezdolność do pracy orzeka się na okres nie dłuższy niż 5 lat. Niezdolność do pracy orzeka się na okres dłuższy niż 5 lat, jeżeli według wiedzy medycznej nie ma rokowań odzyskania zdolności do pracy przed upływem tego okresu.

 

Komu nie przysługuje renta socjalna?

Renta socjalna nie przysługuje osobie, która:

  • ma ustalone prawo do emerytury, uposażenia w stanie spoczynku, renty z tytułu niezdolności do pracy, renty inwalidzkiej, renty strukturalnej, świadczenia przedemerytalnego, zasiłku przedemerytalnego lub nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego,

  • pobiera świadczenia o charakterze rentowym z instytucji zagranicznych,

  • jest tymczasowo aresztowana albo odbywa karę pozbawienia wolności – za okres tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności (z wyłączeniem osób odbywających karę pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego),

  • ma ustalone prawo do renty rodzinnej (części renty) przez jednostkę organizacyjną ZUS lub przez inny niż ta jednostka organ emerytalno-rentowy (np. KRUS), w wysokości przekraczającej 200% kwoty najniższej renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy,

  • jest właścicielem lub posiadaczem (samoistnym lub zależnym) nieruchomości rolnej, w rozumieniu Kodeksu cywilnego, o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 5 ha przeliczeniowych lub – jako współwłaściciel – ma udział w takiej nieruchomości, który przekracza 5 ha przeliczeniowych.

 

Ważne!

Osobie tymczasowo aresztowanej lub odbywającej karę pozbawienia wolności samotnie gospodarującej, nieposiadającej innego przychodu i niemającej prawa do renty rodzinnej, która jest właścicielem lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego), której przysługuje spółdzielcze prawo do lokalu lub która jest najemcą lokalu mieszkalnego wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu gminy, innych jednostek samorządu terytorialnego albo stanowiącego własność Skarbu Państwa lub państwowych osób prawnych, może być wypłacane 50% kwoty renty socjalnej, jeżeli zobowiąże się pisemnie, że z kwoty tej będzie dokonywała opłat z tytułu czynszu lub innych należności za lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), a w lokalu (domu jednorodzinnym) nie przebywają inne osoby.

 

Wysokość renty socjalnej

Wysokość renty socjalnej uzależniona jest od wysokości najniższej renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Stanowi ona 84% kwoty tej renty. Renta podlega waloryzacji corocznie od 1 marca. Od 1 marca 2014 r. renta socjalna wynosi 709,34 zł.

W przypadku gdy osoba ubiegająca się o rentę socjalną jest jednocześnie uprawniona do renty rodzinnej, której wysokość nie przekracza 200% kwoty najniższej renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy, przysługuje jej prawo do obydwu tych świadczeń.

Łączna wysokość renty rodzinnej i renty socjalnej nie może przekraczać 200% kwoty najniższej renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Od 1 marca 2014 r. wysokość najniższej renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy wynosi 844,45 zł, a zatem 200% tej kwoty to 1688,90 zł.

W przypadku jednak, gdy łączna wysokość tych dwóch świadczeń przekracza 200% najniższej renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy, obniżeniu podlega wysokość renty socjalnej. Kwota obniżonej renty socjalnej nie może być jednak niższa niż 10% kwoty najniższej renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Od 1 marca 2014 r. kwota ta wynosi 84,45 zł.

 

Zawieszenie prawa do renty socjalnej

Prawo do renty socjalnej podlega zawieszeniu w przypadku, gdy osoba uprawniona osiągnęła przychód w łącznej kwocie przekraczającej 70% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia za kwartał kalendarzowy, ostatnio ogłoszonego przez Prezesa GUS dla celów emerytalnych. Prawo do renty socjalnej zawiesza się za miesiąc, w którym uzyskany został przychód.

Prawo do renty socjalnej ulega zawieszeniu w przypadku osiągania przychodu z tytułu działalności podlegającej obowiązkowi ubezpieczenia społecznego.

Na zawieszenie renty socjalnej wpływają także przychody osiągane z tytułu wykonywania umowy zlecenia przez uczniów szkół ponadpodstawowych i studentów, którzy nie ukończyli 26 lat życia, oraz honoraria z tytułu działalności artystycznej lub twórczej. Od przychodów tych nie jest wprawdzie odprowadzana składka na ubezpieczenia społeczne, jednak podlegają one opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Za przychód uważa się także kwoty pobranych zasiłków: chorobowego, macierzyńskiego i opiekuńczego, oraz wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy, a także kwoty świadczenia rehabilitacyjnego i wyrównawczego, zasiłku wyrównawczego i dodatku wyrównawczego.

Na zawieszenie prawa do renty socjalnej wpływa także przychód zaliczony do źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Renta socjalna ulega także zawieszeniu w przypadku osiągania przychodu z tytułu umowy najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze, opodatkowanych na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

Osoba pobierająca rentę socjalną lub jej przedstawiciel ustawowy są obowiązani nie-zwłocznie powiadomić organ wypłacający rentę socjalną o osiąganiu przychodu w kwocie powodującej zawieszenie prawa do renty socjalnej. Powiadomienie następuje w formie pisemnego oświadczenia. W przypadku gdy składki na ubezpieczenia społeczne są odprowadzane przez płatnika składek, osoba pobierająca rentę socjalną jest obowiązana do przed stawienia zaświadczenia albo oświadczenia określającego kwotę przychodu. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

 

Kiedy można ubezwłasnowolnić osobę z niepełnosprawnością?

Osobę z niepełnosprawnością można ubezwłasnowolnić całkowicie, jeżeli wskutek choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innego rodzaju zaburzeń psychicznych w szczególności pijaństwa lub narkomanii, nie jest w stanie kierować swym postępowaniem. W razie gdy stan zdrowia osoby z niepełnosprawnością nie uzasadnia całkowitego jej ubezwłasnowolnienia, jednakże potrzebna jest tej osobie pomoc do prowadzenia jej spraw, wówczas zasadnym jest wystąpienie z wnioskiem o ubezwłasnowolnienie częściowe. Składając do sądu wniosek o ubezwłasnowolnienie należy uprawdopodobnić istnienie choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego lub występowania innego rodzaju zaburzeń psychicznych osoby, której dotyczy wniosek, w szczególności dołączając do wniosku odpowiednie świadectwa, opinie, zaświadczanie lekarskie. Niezależnie od treści wniosku, sąd wyda orzeczenie biorąc pod uwagę stan niepełnosprawności danej osoby, po wnikliwym przebadaniu tej osoby przed wykwalifikowanych biegłych lekarzy sądowych. Należy mieć na uwadze, iż sąd orzekając w przedmiocie ubezwłasnowolnienia, kieruje się dobrem osoby która miałaby zostać ubezwłasnowolniona i odmówi ubezwłasnowolnienia osoby, jeśli miałoby to być sprzeczne z jej dobrem i słusznie pojętym interesem.

 

Czy osoba niepełnosprawna może zaciągnąć pożyczkę bądź wystąpić w roli poręczyciela cudzego długu?

Co do zasady, każda osoba, w tym również niepełnosprawna może wystąpić w roli pożyczkobiorcy bądź poręczyciela, tj, zawrzeć odpowiednio umowę pożyczki, czy umowę poręczenia, pod warunkiem posiadania pełnej zdolności do czynności prawnych, tj, co do zasady będąca osobą co najmniej 18-o letnią oraz nie ubezwłasnowolnioną. Jednakże, zgodnie z treścią art. 82 kodeku cywilnego, oświadczenie woli złożone przez tę osobę– czyli jej żądanie otrzymania pożyczki, czy też stwierdzenie, że poręcza cudzy dług – jest z mocy prawa nieważne, jeśli osoba ta w chwili jego składania znajdowała się z jakichkolwiek powodów w stanie wyłączającym świadome albo swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli. Dotyczy to w szczególności: choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innego, chociażby nawet przemijającego zaburzenia czynności psychicznych. Odbiorca oświadczenia osoby niepełnosprawnej np. bank, czy też sąsiad udzielający pożyczki, może nie wiedzieć, że dana osoba zaciągnęła pożyczkę w stanie wyłączającym świadome powzięcie woli. Niezależnie od faktu, czy będzie posiadała taką wiedzę czy też nie, należy niezwłocznie powiadomić ją o tym fakcie informując, iż w związku z niniejszymi okolicznościami umowa jest nieważna - dokonując tego na piśmie, przesłanym za potwierdzeniem odbioru.

 

Czy osoba opiekująca się osobą niepełnosprawną, może dysponować środkami pieniężnymi na koncie niepełnosprawnego, bez jego woli (zamiaru)?

Osoba niepełnosprawna posiadająca pełną zdolność do czynności prawnych (pełnoletnia i nie ubezwłasnowolniona) ma takie same prawa jak każda inna osoba o pełnej zdolności do czynności prawnych, nie dotknięta niepełnosprawnością. Tylko ta osoba, jako uprawniona do swojego konta bankowego może z niego wypłacać środki, chyba, że sama zadecyduje o upoważnieniu jakiejkolwiek innej osoby do dysponowania jej środkami. Wymuszenie na takiej osobie wydania odpowiedniego upoważnienia do korzystania z jej środków pieniężnych, stanowiłoby pogwałcenie jej konstytucyjnych praw.

 

W jaki sposób może być zachowana forma pisemna składania oświadczeń woli, w szczególności zawierania umów, czy podpisywania dokumentów, przez osoby niepełnosprawne, których niepełnosprawność objawia się w szczególności brakiem umiejętności pisania?

Co do zasady, zgodnie z treścią art. 78 kodeksu cywilnego, do zachowania formy pisemnej czynności prawnej wystarcza złożenie własnoręcznego podpisu na dokumencie obejmującym treść oświadczenia woli. Zgodnie z art. 79 kodeksu cywilnego, osoba nie mogąca pisać, lecz mogąca czytać może złożyć oświadczenie woli w formie pisemnej w ten sposób, że uczyni na dokumencie tuszowy odcisk palca, a obok tego odcisku inna osoba wypisze jej imię i nazwisko umieszczając swój podpis, bądź też w ten sposób, że zamiast składającego oświadczenie podpisze się inna osoba, a jej podpis będzie poświadczony przez notariusza lub wójta (burmistrz, prezydenta miasta), starostę lub marszałka województwa z zaznaczeniem, że został złożony na życzenie nie mogącego pisać lecz mogącego czytać.

 

Kto finansuje pobyt osoby z niepełnosprawnością przebywającej w placówce całodobowej dom pomocy społecznej (dps)?

Pobyt w placówce całodobowej przez osobę z niepełnosprawnością finansowany jest przede wszystkim przez samą tę osobę, ze środków jakie ona uzyskuje (jej dochodu) w szczególności z jej renty, z zastrzeżeniem, iż placówka nie może domagać się od mieszkańca kwoty przewyższającej 70 % jego dochodu.

Jeśli dochód mieszkańca nie wystarcza na pokrycie kosztów jego pobytu w placówce, koszt ten ponoszą: małżonek, dzieci, wnukowie, prawnukowie itd. oraz rodzice, dziadkowie, pradziadkowie itd mieszkańca, zgodnie z treścią art. 61 ustawy o pomocy społecznej.

 

Kto finansuje pobyt osoby z niepełnosprawnością w placówce całodobowej przy założeniu, iż osoba ta otrzymuje jedynie rentę socjalną, rodzice nie żyją, nie posiada dzieci, a najbliższą jego rodziną jest rodzeństwo?

Ustawa o pomocy społecznej nie wymienia rodzeństwa jako osób zobowiązanych do ponoszenia kosztu pobytu ich brata/siostry w domu pomocy społecznej, co nie znaczy iż rodzeństwo wolne jest od obowiązku alimentacyjnego względem siebie. Obowiązek ten wynika z art. 128, 129 i następne kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Zgodnie z ich treścią, obowiązek alimentacyjny obciąża krewnych w linii prostej takich jak: dzieci, wnuków, prawnuków itd. jak również rodziców, dziadków pradziadków itd oraz rodzeństwo. W razie braku dzieci, wnucząt itd. jak również rodziców, dziadków itd., to rodzeństwo zobowiązane jest do alimentacji brata/siostry jeśli ten jest w potrzebie, tj. nie dysponuje wystarczającymi środkami na utrzymanie swojej osoby. Potrzeba taka wystąpi, gdy osoba samodzielnie nie będzie mogła pozwolić sobie na uiszczenie kosztów pobytu w dps. Obowiązek alimentacji rodzeństwa wynika wprost z przepisów prawa, a w razie nie wypełniania tego obowiązku przez rodzeństwo, należy wystąpić do sądu o alimenty dla osoby potrzebującej.

 

Kto finansuje pobyt osoby z niepełnosprawnością w placówce całodobowej przy założeniu, iż osoba ta posiada rentę socjalną, rodzice nie żyją, nie posiada dzieci, a najbliższą jego rodziną jest rodzeństwo, zaś rodzice przed śmiercią zapisali na wszystkie dzieci w częściach równych cały swój majątek, w szczególności nieruchomość zabudowaną budyniem mieszkalnym z prawem do wspólnego zamieszkiwania w tym domu dziecka niepełnosprawnego jak i dziecka/ dzieci w pełni sprawnych?

Rodzeństwo obciążone jest obowiązkiem alimentacyjnym, wynikającym z kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, o którym mowa w odpowiedzi na poprzednie pytanie, niezależnie od tego, czy dziecko zobowiązane otrzymało od rodziców majątek w szczególności ze zobowiązaniem się do utrzymywania niepełnosprawnego rodzeństwa, czy wcale żadnego majątku nie otrzymało od rodziców. Zakres świadczeń alimentacyjnych zależy jedynie od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego – czyli osoby niepełnosprawnej umieszczonej w placówce - i możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanego – czyli rodzeństwa. Jeśli wraz z domem mieszkalny rodzice darowali dzieciom nieruchomość w szczególności rolną, to nieruchomość ta może generować przychód, którego część przypada również niepełnosprawnemu umieszczonemu w placówce – część odpowiadająca jego udziałowi w tej nieruchomości. Przychód z nieruchomości w części przypadającej rodzeństwu, np. siostrze, zwiększa jej przychód, a tym samym zwiększa jej możliwości zarobkowe.

 

Kto finansuje pobyt osoby z niepełnosprawnością w placówce całodobowej przy założeniu, iż osoba ta przed umieszczeniem w placówce mieszkała z jednym z rodziców, który posiada pewien majątek, w szczególności dom mieszkalny, rodzic ten żyje, osoba umieszczona w placówce jest niezamężna, nie posiada dzieci?

 

Jeśli dochód mieszkańca dps nie wystarcza na pokrycie kosztu jego utrzymania w dps, rodzic co do zasady zobowiązany jest do pokrycia kwoty stanowiącej różnice pomiędzy kosztem pobytu w dps a kwotą uiszczaną przez mieszkańca z jego dochodu, z zastrzeżeniem iż z dochodu mieszkańca nie można pobrać więcej niż 70 %. Rodzic samotnie gospodarujący w gospodarstwie domowym nie będzie zobowiązany do wnoszenia opłaty za pobyt dziecka w dps jeśli jego dochód jest niższy niż 300% odpowiedniego kryterium dochodowego.

 

Czy osoba niepełnosprawna intelektualnie, w szczególności ubezwłasnowolniona, może być spadkobiercą?

Stan zdrowia spadkobiercy czy też jego ewentualne ubezwłasnowolnienie jest bez znaczenia z punktu widzenia zdolności bycia spadkobiercą. Zatem osoba niepełnosprawna intelektualnie, w tym również osoba ubezwłasnowolniona, dziedziczą na tych samych zasadach co osoby nie dotknięte niepełnosprawnością. Fakt, iż osoba taka mogłaby nie być w stanie zarządzać odziedziczonym majątkiem, nie pozbawia takiej osoby zdolności dziedziczenia.